Valuta (engl. currency, nem. Währung) je papirni i kovani novac što ga izdaje država ili banka, u opticaju služi kao sredstvo razmene i zakonsko sredstvo plaćanja.

Svaka država obično ima svoju valutu. Plaćanja između zemalja obavljaju se u valutama po određenom kursu razmene. Kursevi razmene valuta zavise od potražnje i ponude odnosnih valuta.

Definicija je preuzeta iz Rečnika turizma u izdanju Masmedia.

Valutna klauzula (engl. currency clause, nem. Währungsklausel) je klauzula koja se unosi u prodajne ugovore kako bi se poverilac novčane obaveze zaštitio od promena vrednosti novca u razdoblju između nastanka novčane obaveze i trenutka njenog dospeća. Njom se eliminiše valutni rizik.

Definicija je preuzeta iz Rečnika turizma u izdanju Masmedia.

VAT (engl. value added tax, nem. Mehrwertsteuer) je posredni porez na potrošnju koji se određuje u svakom delu proizvodnje novostvorene vrednosti od faze sirovine, preko finalizacije, do krajnje potrošnje. Svaki prerađivač ili trgovac plaća porez saglasno iznosu uvećane novostvorene vrednosti na proizvodu ili usluzi pre dalje prodaje. Ovaj poreski sistem primenjuje se u zemljama EZ i EFTA.

Definicija je preuzeta iz Rečnika marketinga u izdanju Masmedia.

Vaučer (engl. voucher, njem. Bon, Gutschein);

1. u širem smislu označava neki dokument kojim se dokazuje da je određeni iznos novca plaćen (npr. izmirena neka obveza prema društvu), ali i dokument koji se izdaje umesto novca s tim da se njime može od dužnika tražiti ispunjenje neke obaveze. Npr. društvo može svojim zaposlenima izdati luncheon voucher, kojim mogu u određenim ugostiteljskim objektima ili radnjama plaćati hranu i druge određene proizvode;

2. u užem smislu u nekim zemljama u kojima se obavlja pretvaranje državnih (društvenih) preduzeća u trgovačka društva sa poznatim vlasnikom, zaposlenima i drugima zakonom određenim građanima izdaju se vaučeri kojima oni mogu kupiti akcije ili udele u pretvorenim preduzećima;

3. u turizmu se vaučer (turistička uputnica, uslužnica, bon) pojavljuje kao isprava koju izdaje putnička agencija (trasant) kojim se ona obavezuje davaocu usluga (trasatu) da će platiti njegove usluge pružene donosiocu – klijentu agencije (remitentu). Svaki vaučer zasniva se na nekom osnovnom pravnom poslu
(ugovor o prevozu, agencijskom ugovoru o hotelskim uslugama itd.), kojim je između putničke agencije sa drugim agencijama ili direktno sa davaocima usluge dogovoreno da će im agencija korisnike usluga slati sa vaučerom.

Vaučer se izdaje nakon uplate novčanog iznosa agenciji od strane korisnika budućih usluga: original vaučera dobija korisnik usluga, a prva i druga kopija šalju se davaocu usluga, koje služe kao dokument za rezervaciju, odnosno potvrdu da je dan predujam, ili kao dokazno sredstvo o opsegu i vrsti usluge. Vaučer nije vrednosni papir jer ako se on izgubi, ošteti, zaboravi i sl. korisnik (remitent) nije izgubio samo pravo iz papira, tj. pravo na uslugu, koje se može dokazati pozivom na glavni ugovor, uvidom u neku od kopija vaučera i sl. Vaučer je legitimacioni papir i prvenstveno služi kao dokaz da je osoba koja ga prezentira klijent putničke agencije.

Definicija je preuzeta iz Rečnika trgovačkog prava u izdanju Masmedia.

Većinski deoničar (engl. majority stockholder, nem. Mehrkeitsaktionär) je deoničar koji poseduje većinski broj glavnih (običnih) akcija, tj. akcija sa pravom glasa (50% plus jednu akciju). Sledstveno tome, većinska grupa (majority group) je grupa deoničara koji zajedno poseduju većinski broj glavnih akcija. Suprotno tome deoničar, tj. grupa koja raspolaže manjinskim brojem glavnih akcija zove se manjinski deoničar (minority stockholder), tj. manjinska grupa (minority group).

Definicija je preuzeta iz Leksikona menadžmenta u izdanju Masmedia

Vinkulacija (engl. right restriction, endorsement restriction, nem. Rechtbegrenzung, Girobeschränkung) je ograničenje određenih prava raspolaganja (right restrictions), ili ako su posredi vrednosni papiri, sprečavanje korištenja određenih prava koja iz njih proizlaze, u prvom redu zabranu njihova prenošenja (endorsement restrictions).

Objekat vinkulacije može biti različit, pa posredi može biti:
1. vinkulacija računa, kod kojeg njegov vlasnik ne može raspolagati svojim potraživanjem do visine do koje je račun vinkuliran i do označenog roka vinkulacije;
2. vinkulacija akcije, kao registracija akcije na ime kupca (registered share) u registru emitenta bez čijeg dopuštenja ona nije prenosiva, a rezultat je određenih odredbi deoničkog društva po kojima se prenošenje ograničava ili zabranjuje;
3. vinkulacija akreditiva, kod kojeg se da bi bio realizovan on vezuje za drugi akreditiv po istom poslu ali u obrnutom smeru (back to back akreditiv) kod posla kompenzacije;
4. vinkulacija zaloga, kod odobravanja vinkulacijskog bankovnog kredita, odnosno bankovnog predujma za robu koja je na putu železničkim transportom, a na osnovi tovarnog lista čije se izručenje kupcu veže podmirenjem predujmljenog iznosa i dr.

Definicija je preuzeta iz Rečnika osiguranja u izdanju Masmedia

Vlasništvo (engl. property, njem. Eigentum);

1. u objektivnom smislu sve što nekome pripada, sve njegove stvari i prava, a u subjektivnom smislu ovlašćenje raditi po svojoj volji sa predmetom vlasništva i koristima koje ono donosi, uz isključenje svakog drugog od toga. Osnovno značenje vlasništva su pripadanje i sloboda autonomnog ovlašćenja vlasnika da postupa sa svojim stvarima. Ta se sloboda ne sme shvatati u apsolutnom smislu, nego je ograničena postojanjem i drugih subjekata u ljudskoj zajednici. Ostvarivanje prava vlasništva ima samo onda smisla ako se time ne vređaju prava trećih, npr. susedska prava, niti se prekoračuju ograničenja koja su propisana u korist opšteg dobra, npr. zabrana na određenom području vaditi kamenje, rušiti stabla, graditi objekte i sl. Klasična ovlašćenja u sadržaju prava vlasništva su posed, upotreba, korišćenje i raspolaganje. Značenje prava vlasništva su jedinstvenost, isključivost, jednovrsnost, elastičnost i dispozitivnost;

2. posebni oblici vlasništva su suvlasništvo, zajedničko (skupno), etažno, zadružno i državno vlasništvo. Vlasništvo se može steći na dva načina:

a) originarno, kad još nije stvar bila u vlasništvu, i
b) derivativno kad se stiče od prethodnika;

3. zaštita vlasništva je posebno uređena i vlasniku stoje na raspolaganju tužbe kojima može zaštititi i ostvariti svoje pravo, a to su:

a) vlasnička tužba (revindikacija) podiže se ako neko uskraćuje vlasniku samu stvar, tako da vlasnik neposednik traži od posednika povrat individualno određene stvari. Npr. neko oduzme vlasniku stvar i ne želi mu je vratiti. U vlasničkoj tužbi teret dokaza leži na tužitelju, tj. vlasnik mora dokazati da je stvar njegova i da se ona nalazi kod tuženoga. Pravo na tužbu ne zastareva;
b) negatorna tužba podiže se kad neko ne uskraćuje vlasniku njegovo pravo vlasništva, niti mu je oduzeo stvar, nego samo prisvaja neko pravo na vlasnikovoj stvari, npr. pravo služnosti prolaza. Teret dokaza leži na vlasniku (tužitelju) koji mora dokazati da je vlasnik ili kvalifikovani posednik i čin uznemiravanja;
c) publicijskom tužbom kvalifikovani posednik zahteva povrat stvari od posednika kod kojeg se stvari nalaze bez pravne osnove ili na slabijoj pravnoj osnovi.

U parnici pobeđuje onaj koji dokaže jače pravo na posed. Npr. jaču pravnu osnovu ima onaj koji je stvar stekao naplatno, u odnosu na onog koji ju je stekao besplatno. Najjače pravo za posed ima vlasnik.

Definicija je preuzeta iz Rečnika trgovačkog prava u izdanju Masmedia.

Vlastite akcije (njem. eigene Aktien);

1. akcije društva koje drži samo društvo. Sticanje vlastitih akcija ili njihovo primanje u zalog u načelu je zabranjeno. Svrha zabrane je očita: osnovna obaveza deoničara je uplata njihovih uloga i te obaveze ih društvo ne može osloboditi. Isto tako se deoničarima ne smeju vratiti već uplaćeni ulozi, jer bi se na taj način smanjio osnovni kapital. Ako bi se društvu dozvolila kupovina vlastitih akcija, radilo bi se o prikrivenom vraćanju uloga deoničarima i tako smanjio osnovni kapital. Smanjenje osnovnog kapitala svakako nije u interesu poverioca društva, ali ni onih deoničara čije akcije nisu kupljene. Osim toga, kupovanjem vlastitih akcija u društvu jača uloga uprave, jer ponovnom prodajom tako stečenih akcija osobama njihovog poverenja (i interesa) uprava može uticati na odlučivanje u društvu. Osim toga, prava iz akcija, npr. pravo glasa, da nema izričite odredbe u ZTD o tome da iz vlastitih akcija društvu ne pripadaju nikakva prava, ostvarivala bi uprava, pa bi se naručio odnos između uprave i glavne skupštine. Pa i kad društvu ne pripadaju nikakva prava iz vlastitih akcija, njihovom kupovinom menja se odnos snage između imaoca i ostalih deoničara, što samo po sebi može određenog deoničara ili grupu staviti u povoljniji položaj. Navedeno govori u prilog apsolutne zabrane sticanja vlastitih akcija. Ipak opšta zabrana mogla bi deoničkom društvu naneti više štete nego koristi, jer je sticanje vlastitih akcija mnogim društvima bio jedini izlazak iz krize, odnosno mogućnost podmirivanja potraživanja poverilaca. Osim toga, već je i u starijim zakonodavstvima pod propisanim uslovima sticanje vlastitih akcija bilo poznato kao jedan od načina dozvoljenog smanjenja osnovnog kapitala. Stoga novija zakonodavstva uz poštovanje osnovnog načela o zabrani sticanja vlastitih akcija dopuštaju izuzetke, ali samo u taksativno navedenim slučajevima i u ograničenom vremenskom i vrednosnom opsegu. Osim toga, zabrana se odnosi samo na sticanje vlastitih akcija, a ne na sve moguće oblike izdanih vrednosnih papira, u prvom redu na obveznice. Zabrana se dakle ne odnosi na stcanje vlastitih obveznica. O tome jesu li postojali razlozi navedeni u zakonu i jesu li poštovani rokovi ponovne prodaje, realne svote plaćene za akcije, kao ostalim uslovima, u krajnjem slučaju odlučuje sud, ako bi došlo do spora o naknadi štete protiv organa društva koji su je društvu ili deoničarima prouzrokovali usled odluke o sticanju sopstvenih akcija. \"Sticanje\" ne znači samo pribavljanje prava vlasništva nego i uzimanje sopstvenih akcija u zalog. \"Sopstvene\" akcije su one akcije koje je izdalo društvo koje ih otkupljuje.

2. Sticanje vlastitih akcija izuzetno je dopušteno u ovim slučajevima:
(1) ako je sticanje potrebno da bi se od društva otklonila teška šteta koja neposredno predstoji,
(2) ako akcije treba ponuditi da ih steknu zaposleni u društvu ili u nekom od društava koje je sa njim povezano,
(3) ako se akcije stiču stoga da bi se deoničarima dala otpremnina,
(4) ako je sticanje nenaplatno ili ako sticanjem finansijska institucija kupuje akcije komisijski,
(5) na osnovu univerzalnog pravnog stanovišta,
(6) na osnovu odluke glavne skupštine o povlačenju akcija po propisima o smanjenju osnovnog kapitala društva.